Jessica van Schaik

Jessica van Schaik: “Hulphond bespaart me isolement.”

Hulphond
Lang niet alle mensen met haar handicap hebben een hulphond. Jessica van Schaik (1974) zou niet meer zonder willen. Wat zijn de voordelen van een hulphond? “Het is een hulpmiddel en spaart begeleiding uit, het is een kameraad met een warm hart, hij houdt me alert, hij bevordert sociale contacten – mensen komen nu makkelijker naar me toe, ik kom vaker buiten en ben veel gezonder en energieker geworden. Desmo (een bruine Labrador) bespaart me het isolement.” De hond werd betaald door de zorgverzekeraar. Ze krijgt ook maandelijks een kleine vergoeding voor verdere kosten. Ze heeft al jaren contact met de Stichting Hulphond Nederland. Deze stichting organiseert het netwerk rond opvoeden, trainen, plaatsen en begeleiden van honden en mensen. Een hond komt als puppie terecht bij een gastgezin. Hier begint hij zijn socialisatie en training. Eigenlijk zijn voorbereiding op zijn werk later. Na 1 ½ jaar is de hond er klaar voor. Jessica kende Desmo al. Hij werd opgevoed door het gastgezin dat ook haar eerste hond had getraind, en waar ze nog steeds contact mee heeft. Samen met Desmo woont ze in een zogenoemde Fokus-woning, in Houten. In totaal staan 12 aangepaste woningen in de buurt van een centrale Fokus unit. Van daar uit is ADL-begeleiding beschikbaar, 24 uur per dag.

Jeugd
Jessica van Schaik (36) heeft een spierziekte in combinatie met een spasme. Ze maakt daarom gebruik van een rolstoel. De ziekte stabiliseert op het moment. Eigenlijk gaat het best goed. Jessica heeft haar ziekte al van jongs af aan. “Ik heb eigenlijk altijd al een rolstoel gehad. Ik weet niet beter. Het zijn mijn benen.” Toch is het voor een kind erg lastig, met name op het gebied van sociale contacten. “Toen was het normaal dat je naar het speciaal onderwijs ging, gehaald en gebracht met een busje. Dat had tot gevolg dat ik in de stad (Montfoort) eigenlijk bijna niemand kende. En mijn klasgenoten woonden te ver uit elkaar. Daar kwam je ook weinig over de vloer. Ik heb dat gemist en mis het nu nog. Heb aan mijn jeugd eigenlijk weinig vriendschappen overgehouden. Het is eigenlijk verkeerd om kinderen al zo jong in een hokje te stoppen. Het zorgt voor isolement. ” Saillant detail: in Montfoort – waar ze nog werkt - was ze ‘die mevrouw in de rolstoel’. Maar sinds ze met een hulphond door de stad wandeld is ze de mevrouw met de geweldige mooie hond. En toen ze op een lagere school in montfoort voorlichting gaf over gehandicapt zijn en een hulphond hebben, wordt ze op straat vriendelijk gegroet door kinderen die haar kennen. Heel prettig.

School en werk
Jessica heeft een Wajong uitkering. ’sinds 1994 werkt ze s Middags bij een trappenfabriek in Montfoort. Daarmee verdient ze wat extra bovenop haar uitkering. “Ik kan heel zuinig leven. Dat moet ook want als ik op vakantie wil, dan moet ik echt het hele jaar sparen.” Jessica deed een MBO opleiding bij de RSA in Arnhem, voor mensen met een beperking. In 2005 ging ze in Houten wonen, daar zijn Fokus-woningen. Ze vond werk in haar oude woonplaats. Ze verplaatst zich met een eigen, aangepaste auto. “Dat helpt me enorm om de regie te houden over mijn eigen leven.”

Contacten
“Behalve een hele leuke buurvrouw heb ik in Houten niet zo veel contacten”, aldus Jessica. Sociaal actief is ze wel degelijk, maar niet in haar woonplaats. In haar vrije tijd doe ze aan fitness in het Revalidatiecentrum De Hoogstraat in Utrecht. (“Ik ben ook naar een gewone sportschool geweest, maar daar wisten ze niet wat ze met mij en mijn beperking aan moesten). Ze is actief als rolstoeldanser en gaat wekelijks met Desmo naar de hondentraining. Vooroordelen en discriminatie? “Tegenwoordig merk ik daar minder van dan vroeger. De jeugd doet er niet moeilijk over. De samenleving als geheel staat nog niet altijd open voor mensen met een beperking. Je hebt altijd last van veel bureaucratie en onbegrip. Dat is vechten tegen de bierkaai en daar ben ik mee gestopt. Ik probeer dingen voor mezelf in mijn omgeving goed te regelen, en daar laat ik het maar bij tegenwoordig. Ik laat aan de maatschappij graag zien dat mensen met een beperking er gewoon bij horen in de samenleving. Ook al doen wij de dingen misschien op een andere manier. Dat is mijn boodschap.”